Iedereen bij het stoplicht heeft een beetje last van plaatvervangende schaamte.
Door het meisje dat hard mee zingt met een liedje wat zij hoort uit haar oordopjes.
Mensen lachen en wijzen.
Het wordt pijnlijker als ze handbewegingen maakt, en op en neer beweegt op haar fiets.
Haar heupen glijden langzaam heen en weer langs het zadel en ze blijft doorzingen.
Voor de mensen bij het stoplicht lijkt het wel een eeuwigheid te duren,
het licht blijft op rood.
Het meisje blijft zingen.
Ik wacht tot het groen is en kijk lachend naar de mensen die bijna onpasselijk worden van haar vrijheid.
Af en toe kijkt ze om zich heen, maar gaat vrolijk verder.
Zo vals als een krolse kat, stralend van geluk.
Het licht springt op groen en ze fietst als eerste weg, als een leider van de groep gooit ze haar arm in de lucht en verdwijnt ze in het verkeer.
De mensen halen opgelucht adem en schudden hun hoofd.
Terwijl zij ook verder gaan met hun dagtaak blijf ik even stilstaan bij dit moment en springt het licht weer op rood.
Er vormt zich een nieuwe groep mensen om mij heen die geen idee hebben van wat er zich net heeft afgespeelt en waarom ik lach.
Nu ben ik het middelpunt van de belangstelling en begint het schouwspel overnieuw.
Om het te doorbreken fiets ik door rood en begin ik mijn dag, terend op dit moment.
Met de vrolijkheid van het zingende meisje in mijn achterhoofd.